<< December 2009 >>
Sun Mon Tue Wed Thu Fri Sat
 01 02 03 04 05
06 07 08 09 10 11 12
13 14 15 16 17 18 19
20 21 22 23 24 25 26
27 28 29 30 31


If you want to be updated on this weblog Enter your email here:



rss feed


Wednesday, April 12, 2006
Υπάτη ιστορία της περιοχής

Επιστροφή στην Αρχική σελίδα

Περιοχή  Υπάτης

Ιστορία

Η περιοχή της  Υπάτης  αριθμεί 2.500 χρόνια ζωής. Διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο καθόλη την Ελληνική Ιστορία, δια μέσου των αιώνων: στους κλασσικούς χρόνους, στους Ελληνιστικούς, στους Βυζαντινούς χρόνους, στην Τουρκοκρατία, στα χρόνια της Παλιγγενεσίας και του νέου ελεύθερου Ελληνικού Κράτους.
Προϊστορία:
Η Υπάτη για πρώτη φορά αναφέρεται από το 400 π.Χ., πράγμα που υπονοεί την προΰπαρξή της και πριν από αυτή την χρονολογία. Κατά τα χρόνια της ακμής της αριθμεί 60.000 κατοίκους με πρώτους κατοίκους την φυλή των Αινιάνων.
Η Υπάτη, από τον 4ο αι. π.Χ. μέχρι τον 8ο αι. μ.Χ. γνωρίζεται με τις ονομασίες: Υπάτη, 'Υπατα, Υπάτα, Υπατία.

Από τον 8ο αι. μ.Χ. μέχρι το 1453 με την ονομασία Νέαι Πάτραι και από το 1453 μέχρι το 1833 την γνωρίζουμε με τις ονομασίες: Νέαι Πάτρεαι, Νεοπάτρα, Πάτρα, Νέαι Πάτραι της Ελλάδος, Πατρατζίκιον. Από το 1833 μέχρι και σήμερα φέρει και είναι γνωστή με το παλιό της όνομα και αρχικό: Υπάτη.
Οι κάτοικοι της Υπάτης προσφωνούνταν Υπαταίοι (ή και Υπατέοι), Νεοπατρινοί, Πατρατζικιώτες.
Η πρωτεύουσα των Αινιάνων ήταν μεν πολύ αρχαία πόλη, αλλά για πρώτη φορά μνημονεύεται από τον Αριστοτέλη (384 - 322 π.Χ.): «της καλουμένης Αινιακής χώρας περί την ονομαζόμενη Υπάτην λέγεται παλαιά τις στήλη ευρεθήναι» (Αριστοτ. περί θαυμ. άκουσμ. κεφ. 145). Η πρώτη παρουσίαση χάλκινου νομίσματος της Υπάτης ανάγεται στα χρόνια 400 - 344 π.Χ.
Κατά τις επιδρομές των Αιτωλών η Υπαταίοι αναγκάστηκαν να προσχωρήσουν στους Αιτωλούς είτε το 280, είτε το 229 π.Χ.

Ρωμαϊκή εποχή:

Στη συνέχεια ήρθε η κατοχή από τους Ρωμαίους, όπου η Υπάτη αναφέρεται ως κέντρο μαγισσών. Ως εργαστήριο των μαγισσών στη Υπάτη αναφέρεται μια βαθιά σχισμή στο έδαφος, στην άκρη της πόλης και σε βράχους, η επονομαζόμενη «Ανεμότρυπα».
Κατά το έτος 121 ή 122 μ.Χ. και επί βασιλείας του Ρωμαίου αυτοκράτορα Ανδριανού, υπήρξε διένεξη μεταξύ Υπάτης και Λαμίας για τον καθορισμό των μεταξύ τους ορίων, η οποία διευθετήθηκε από τον Ανθύπατο της Μακεδονίας. Το κείμενο της απόφασης καθορισμού των ορίων βρέθηκε σε πλάκα στις Μεξιάτες το 1885.
Επί του Ιουστινιανού του Α' (527 - 565 μ.Χ.) κτίσθηκε στην πόλη της Υπάτης φρούριο, το οποίο χρησιμοποιήθηκε και κατά την Φραγκοκρατία.
Κατά την μάχη του Σπερχειού, εναντίον των Βουλγάρων, στρατιωτικό τμήμα των Βουλγάρων, καταδιωκόμενο, βρέθηκε σε οικισμό βοσκών κοντά στη Νέαι Πάτραι (Υπάτη), όπου οι Βούλγαροι κατά την παράδοσή τους φώναζαν «βόγο-μιλ» (δηλαδή παραδινόμαστε) και γι' αυτό το λόγο ο συγκεκριμένος οικισμός ονομάστηκε «Βογομίλου» ή «Βογόμυλοι».

Φραγκοκρατία:

Μετά την περίοδο 1195 - 1204 μ.Χ. η Νέαι Πάτραι βρίσκεται στα χέρια των Φράγκων. Κατά την πρώτη διάσπαση της περιοχής σε φέουδα, η Νέαι Πάτραι εντάχθηκε στη βαρωνία του Ζητουνίου (Λαμία).
Οι Φράγκοι εκδιώχθηκαν από την Νέαι Πάτραι μετά την μάχη του Ελβασάν (1217) από τον δεσπότη της Ηπείρου Θεόδωρο Άγγελο Κομνηνό.
Το 1237 η Νέαι Πάτραι, όπως και όλο το δεσποτάτο της Ηπείρου, πέρασε στα χέρια του Μιχαήλ Β' Άγγελου Κομνηνού, ενώ το 1259 πέρασε στα χέρια του Μιχαήλ Παλαιολόγου.
Το 1271 ο Ιωάννης Α' Δούκας Άγγελος έκανε έδρα του δεσποτάτου του την Νέα Πάτρα.
Το 1319 οι Νέαι Πάτραι κατελήφθησαν από τους Κατελανούς όπου δημιούργησαν το Δουκάτο των Νέων Πατρών.
Το 1365 καταλήφθηκε για λίγο από τους Αλβανούς που εκστράτευσαν από βόρεια, αλλά εκδιώχθηκαν από Ματθαίο Μογκάδα ο οποίος είχε οριστεί επίτροπος του δουκάτου από τον βασιλιά της Σικελίας Φρειδερίκου του Γ'.
Μετά τον θάνατο του βασιλιά της Σικελίας Φρειδερίκου του Γ' το 1378, η Νέα Πάτρα υποτάχθηκε στο βασίλειο της Αραγωνίας.

Τουρκοκρατία - Επανάσταση:

Το 1393 ο Τούρκος Σουλτάνος Βογιαζίτ κατέλαβε τη Νέα Πάτρα κατά την εκστρατεία του εναντίον της Ελλάδος. Τότε η Νέα Πάτρα μετονομάστηκε σε «Πατρατζίκι», δηλαδή Μικρή Πάτρα.
Οι Τούρκοι εκδιώχθηκαν προσωρινά το 1402 από τον δεσπότη της Πελοποννήσου Θεόδωρο, για να επιστρέψουν το 1414 επί Μωάμεθ του Α'. Το 1416, μετά την ήτα των Τούρκων από τους Βενετούς στην Καλλίπολη, η Νέα Πάτρα επέστρεψε στα χέρια των Ελλήνων.
Επί του Μουράτ του Β' η Στερεά Ελλάδα πέρασε πάλι στα χέρια των Τούρκων το 1423. Μετά τη κατάλυση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας το 1453, το Πατρατζίκι (πρώην Νέα Πάτρα) υπήχθη διοικητικώς στο σαντζάκι (διοίκηση) της Ναυπάκτου. Κατά την περίοδο της Τουρκοκρατίας το Πατρατζίκι πέρασε όλα τα δεινά που υπέστη όλος ο τότε Ελληνισμός, από την υπεξαίρεση των περιουσιακών στοιχείων των κατοίκων της περιοχής μέχρι και το παιδομάζωμα.
Οι Τουρκικές αρχές, όπως και σε άλλες κυρίως ορεινές περιοχές, δημιούργησε αρματωλίκι στο Πατρατζίκι με αρκετούς διοικητές-αρματωλούς: τον Σπανό, τον Γιάννη Κοντογιάννη, τον Κωνσταντή Κοντογιάννη, κ.ά.
Ένας γνωστός αρματωλός ήταν ο Μήτσος Κοντογιάννης, ο οποίος διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στην Επανάσταση του 1821. Είχε μυηθεί στη Φιλική Εταιρεία και έλαβε μέρος σε πολλές μάχες στην Επανάσταση ως οπλαρχηγός στην Στερεά Ελλάδα και την Πελοπόννησο: μάχες της Υπάτης 18 Απρ. 1821 και 2 Απρ. 1822, μάχη της Καλλιακούδας 28 Αυγ. 1823, μάχη της Άμπλιανης 14 Αυγ. 1824, μάχες Νεόκαστρου και Κρεμμιδίου 7 Απρ. 1825, κ.α., όπως και στην δεύτερη πολιορκία του Μεσολογγίου, απ' όπου κατόρθωσε να σωθεί και να καταφύγει στον Ζυγό.
Γνωστές μάχες που έγιναν κατά την Επανάσταση του 1821 στην Υπάτη ήταν:
• η μάχη στις 18 Απριλίου 1821, όπου κατά της Υπάτης και των Τούρκων επιτέθηκαν ο Μήτσος Κοντογιάννης και οι οπλαρχηγοί Δυοβουνιώτης, Διάκος και Μπακογιάννης. Οι Τούρκοι που υπεράσπιζαν την πόλη νικήθηκαν, έγιναν διαπραγματεύσεις για την παράδοσή της, αλλά τελικά η παράδοση της πόλης δεν πραγματοποιήθηκε, αφού κοντά στο Λιανοκλάδι στρατοπέδευσε ο Ομέρ Βρυώνης με μεγάλη δύναμη Τούρκων και οι Έλληνες απεχώρησαν.
η μάχη του Αετού τον Μάιο του 1821, όπου κατά της Υπάτης θέλησαν να επιτεθούν οι οπλαρχηγοί Γκούρας, Σκαλτσοδήμος και Σαφάκας, προκειμένου να ανακόψουν την προέλαση των Τούρκων προς τη Λιβαδειά. Δέχθηκαν όμως πρώτοι επίθεση από τους Τούρκους, την οποία αντιμετώπισαν επιτυχώς οι Έλληνες οπλαρχηγοί. Μετά την απόκρουση των Τούρκων οι Έλληνες δεν επιτέθηκαν όμως κατά της Υπάτης.
• η μάχη της 2 Απριλίου 1822, όπου κατόπιν σύσκεψης με τον Υψηλάντη, κατά της Υπάτης, επιτέθηκαν οι οπλαρχηγοί Κοντογιάννης, Πανουργιάς, Σκαλτσάς και Σαφάκας. Κατάφεραν να κυριεύσουν την πόλη, αλλά όχι και το φρούριο, πάνω από την πόλη, στο οποίο υπήρχαν οχυρωμένοι 1500 Τουρκαλβανοί. Επιτέθηκαν ξανά μετά από κάμποσες ημέρες εναντίον του φρουρίου, με μεγαλύτερη δύναμη, έδιωξαν τους Τουρκαλβανούς από το φρούριο προς την πόλη, αλλά τελικά απεχώρησαν καθώς έφτασαν ενισχύσεις των Τούρκων από την Λαμία.
Γνωστές οικογένειες της περιοχής με πλούσια δραστηριότητα (στην πολιτική, πολιτιστική, και όχι μόνο, ζωή του τόπου) κατά την Τουρκοκρατία, αλλά και μετέπειτα, ήταν οι οικογένειες Αινιάνων και Μυλωνά.

Μετά την Απελευθέρωση:

Μετά την απελευθέρωση του Ελληνικού έθνους, δημιουργήθηκε ο Δήμος Υπάτης με νόμο της 10ης Ιανουαρίου 1834, με πρώτο Δήμαρχο τον Γεώργιο Χατζηχρίστου. Με νόμο της 14ης Φεβρουαρίου 1912, καταργήθηκε ο Δήμος και η Υπάτη έγινε κοινότητα.
Στην περίοδο της ληστοκρατίας, που ακολούθησε την απελευθέρωση της Ελλάδας, στην περιοχή έδρασαν αρκετοί ληστές, εκμεταλλευόμενοι τα απόκρημνα όρη και το δασώδες της περιοχής. Γνωστοί ληστές ήταν οι Κόκκινος, Γιαταγάνας, Σταμέλλος ή Στραβοτσάουλος, Κάντζος, Θοδωρής, Ραφτογιώργος, Τσουλής, Παπακυριτσόπουλος κ.ά., οι περισσότεροι από τους οποίους συνελήφθησαν και εκτελέστηκαν με λαιμητόμο στη θέση "Μοιρά" της Υπάτης.
Όταν, κατά τον ατυχή πόλεμο του 1897, οι Τούρκοι έφτασαν στον Δομοκό, η Υπάτη εγκαταλείφθηκε από τους κατοίκους της, οι οποίοι κατέφυγαν στα ορεινά χωριά Καστανιά, Σμόκοβο, Νεοχώρι, Χομίργιαννη, κ.α.
Στην Υπάτη γεννήθηκε ο εθνεγέρτης, ποιητής και εθναπόστολος Σπύρος Ματσούκας που έζησε από το 1870 μέχρι το 1928.
Κατά τους πολέμους της περιόδου 1912 - 1949, η περιοχή ανέδειξε σπουδαίους αξιωματικούς που έγραψαν ιστορία στο Ελληνικό στράτευμα.

Γερμανική Κατοχή:

Την 2 Δεκεμβρίου 1942, δέκα κάτοικοι της Υπάτης εκτελέστηκαν στα ερείπια της γέφυρας του Γοργοποτάμου, ως αντίποινα από τους Γερμανούς για την ανατίναξή της.
Στις 5 Δεκεμβρίου 1942 άλλοι έξι Υπαταίοι εκτελέστηκαν στα Καστέλλια Φωκίδος από τους Ιταλούς.
Στις 17 Ιουνίου 1944, ημέρα Σάββατο, γράφτηκε ίσως η πιο μελανή σελίδα στην νεότερη ιστορία της Υπάτης. Στρατιωτικά τμήματα της κεντρικής Γερμανικής διοίκησης Λαμίας επιτέθηκαν κατά της Υπάτης, εκτελώντας 28 άτομα, τραυματίζοντας 30, καταστρέφοντας 375 από τα 400 σπίτια της πόλης, βυζαντινές εκκλησίες και ιστορικά αρχοντικά.

Ιερά Μονή Αγάθωνος:

Σημαντική είναι και η ιστορική διαδρομή της Ιερής Μονής Αγάθωνος. Ιδρύθηκε τον 14ο - 15ο αιώνα από τον Μοναχό Αγάθωνα, στους πρόποδες της Οίτης, έξω από την Υπάτη. Εκεί βρήκαν προστασία τόσο οι Κοντογιανναίοι, όσο και άλλοι αρματωλοί και κλέφτες επί τουρκοκρατίας και της Επαναστάσεως του 1821. Εκεί, επίσης, γινόντουσαν τακτικές συγκεντρώσεις αγωνιστών της Επανάστασης.
Τον 18ο αιώνα λειτούργησαν εκεί Σχολές Μοναχών και Παιδιών, όπου δίδαξε ο αγωνιστής, δάσκαλος και ιερωμένος Παπαζαχαρίας Αινιάν.
Η Μονή πυρπολήθηκε από τον Δράμαλη το 1822.


Posted at 01:57 am by ypati
Make a comment  

Thursday, March 23, 2006
ΔΗΜΟΣ ΥΠΑΤΗΣ

Δήμος  Υπάτης

Γενικά

Το μνημείο για τους 16 Υπαταίους που εκτέλεσαν οι Γερμανοί στο Γοργοπόταμο.
 
 
 
 
Ένας από τους 23 δήμους του νομού Φθιώτιδας, ο Δήμος Υπάτης, κατέχει το νότιο κεντρικό τμήμα του νομού, συνορεύοντας με το νομό Φωκίδας. Έχει έκταση 263 τετραγωνικά χιλιόμετρα και καλύπτει το 6% του νομού Φθιώτιδας.
Το σχήμα του Δήμου είναι ένα αντεστραμμένο τρίγωνο, που στη βάση του (βόρεια πλευρά) κυλά ο ποταμός Σπερχειός, ανατολικά βρίσκονται οι κορυφογραμμές της Οίτης και στα δυτικά οριοθετείται από μικρό τμήμα των Βαρδουσίων και τον παραπόταμο του Σπερχειού, Βίστριτσα, τον αρχαίο Ίναχο.
Το γεωγραφικό ανάγλυφο του Δήμου Υπάτης χαρακτηρίζεται από τις έντονες υψομετρικές διακυμάνσεις και την ποικιλομορφία, αφού σε ένα μήκος μόλις 20 χλμ. ξεκινά από τα 60 μ. υψόμετρο, δίπλα στο Σπερχειό και φτάνει στο ψηλότερο σημείο του νομού, στην Οίτη, στα 2152 μέτρα, ενώ βρέχεται και από δύο ποτάμια. Στο Δήμο Υπάτης ανήκει και το ψηλότερο χωριό του νομού Φθιώτιδας, το Νεοχώρι, με υψόμετρο 1240 μέτρα στην πλατεία και 1400 μέτρα στις ακραίες κατοικίες.
O Δήμος Υπάτης έχει την έδρα του στην Υπάτη, ένα χωριό με μακραίωνη ιστορία που τη μαρτυρούν τα διάφορα ευρήματα και τα λείψανα του κάστρου της πάνω από τον οικισμό

 Περιγραφή της κοιλάδας του Σπερχειού και τη Λαμίας τη δεκαετία του 1870 από τον περιηγητή Henri Belle.

Ο κάμπος του Σπερχειού από τις πλαγιές της Οίτης. Η Όθρυς στο βάθος αποτελούσε, από το 1832 μέχρι το 1881, το σύνορο της Ελλάδας με την Τουρκία.

Ο Αμερικανός περιηγητής Henri Bell πέρασε από την περιοχή του Σπερχειού, κατευθυνόμενος προς τη Λαμία, τη δεκαετία του 1870. Η Φθιώτιδα την εποχή εκείνη ήταν μεθοριακή περιοχή, καθώς τα σύνορα με το τουρκικό κράτος βρίσκονταν στην κορυφογραμμή της Όθρυος. Ο Bell, εκτός των άλλων, περιγράφει την ομορφιά της κοιλάδας του Σπερχειού, τη ληστεία που ανθούσε στην περιοχή και το κάστρο της Λαμίας.

"Μπροστά μας η όμορφη κοιλάδα του Σπερχειού προχωρούσε ανατολικά μέσα από δύο ψηλές γραφικές οροσειρές της Οίτης και της 'Όθρυος. Τη διασχίζει ένας πολύ άσχημος δρόμος που καταλήγει στους πρόποδες της 'Όθρυος στην πόλη της Λαμίας, της οποίας διακρίναμε τα σπίτια, σκαρφαλωμένα στις πλαγιές ενός λόφου με το παλιό κάστρο στην κορυφή. Ως εδώ λογαριάζουν να φτάσει ο σιδηρόδρομος Αθήνας – συνόρων με μια διαδρομή 140 χλμ. και αφού διασχίσει τη Λιβαδειά και τη Λοκρίδα.

Διασχίζουμε μεγάλα λιβάδια, σπαρμένα με δασάκια που είναι γεμάτα κοπάδια βοδιών και αλόγων. Ολόκληρη αυτή η κοιλάδα με πενήντα χιλιόμετρα μάκρος και δέκα ως δώδεκα πλάτος, είναι πολύ εύφορη. Θα είχαν περίφημες αποδόσεις αν με κατάλληλες εκτροπές μεταχειρίζονταν τα νερά του Σπερχειού και των παραποτάμων του για την άρδευση αυτής της όμορφης πεδιάδας.

Δυστυχώς λείπει εδώ μια από τις κυριότερες προϋποθέσεις για την ανάπτυξη της γεωργίας, η ασφάλεια. Οι κάτοικοι βρίσκονται συνέχεια υπό το κράτος του τρόμου και ζουν πιο φοβισμένα από τους κατοίκους του Φαρ Ουέστ της περιοχής των Απάτσι.

Τα σύνορα δεν είναι μακριά. Βρίσκονται εκεί ψηλά στις κορυφές των βουνών που υψώνονται πάνω από τη Λαμία και την κοιλάδα και σε μικρή απόσταση από τούτη την επαρχία. Μέσα στο τουρκικό έδαφος οργανώνονται συμμορίες ληστών που πέφτουν απρόσμενα πάνω στην Ελλάδα, ληστεύουν τους χωρικούς, χαρατσώνουν τους γαιοκτήμονες, αιχμαλωτίζουν τους ταξιδιώτες και ξεφεύγουν από τις καταδιώξεις των χωροφυλάκων. Την ώρα που οι χωροφύλακες φυλάνε κάποιο πέρασμα, οι ληστές ξεφεύγουν από κάποιο άλλο βοηθούμενοι από τους βοσκούς. Και την άλλη μέρα δεν θα βρίσκονται κάπου εκεί κοντά, αλλά πολύ μακρύτερα. Έχει τύχει να διασχίσουν μέσα σε μια νύχτα 60 χλμ. μέσα από αδιάβατα σχεδόν μονοπάτια. Όταν έρθουν αντιμέτωποι οι χωροφύλακες με τους ληστές δεν υπάρχει έλεος. Κι αν σκοτώνονται ληστές, σκοτώνονται και χωροφύλακες που πέφτουν θύματα του καθήκοντος

Πριν από ένα μήνα, δύο στρατιώτες παρουσιάστηκαν ξαφνικά μπροστά στο καλύβι ενός βοσκού, σε κάποιον αυχένα του όρους Όθρυς, αναζητώντας ένα ληστή που παρακολουθούσαν από την προηγουμένη. Ο βοσκός σκοτώνει ένα στρατιώτη με την καραμπίνα του, ενώ ο ληστής ορμώντας έξω από την κρυψώνα του πιάνει τον άλλον από τον λαιμό και του χώνει ένα μαχαίρι στην κοιλιά.

Φτάνοντας στη Λαμία δεχθήκαμε τη φιλοξενία που τόσο ευγενικά μας προσέφερε ο νομάρχης της Λαμίας και ύστερα από ενδιαφέρουσα συζήτηση πάνω σε τοπικά θέματα ανεβαίνουμε στο κάστρο, για ν΄ απολαύσουμε τη δύση του ηλίου που χάνεται τυλιγμένος σε κόκκινα σύννεφα, πίσω από τα ψηλά σκοτεινά και μυστηριώδη βουνά τα οποία με λύπη μας, θα φύγουμε χωρίς να τα εξερευνήσουμε. Στα πόδια μας, τα περιβόλια τυλίγονταν στους ίσκιους και στη σιωπή, οι δρόμοι και οι πλατείες χαράζονταν από φωτεινές λωρίδες.

Στις έξι, μια κανονιά έσκισε τον αέρα και η ηχώ των βουνών έστειλε πίσω την απάντηση. Έγινε υποστολή της σημαίας και οι σαλπιγκτές της φρουράς, συγκεντρωμένοι στην πλατεία, ξεχύθηκαν στην πόλη σαλπίζοντας σιωπητήριο, παράλληλα με τις τρομπέτες του ιππικού, που είχαν πιο βαθύ και πιο βαρύ ήχο.

Οι τελευταίες αναλαμπές του δειλινού είχαν πια σβήσει. Ήταν η ώρα που οι ληστές ανασηκώνονται μέσα στα σκοτάδια και με το ένστικτο και την πονηριά του αγριμιού που βλέπει στο σκοτάδι, γλιστρούν άκρη άκρη στα φαράγγια μπερδεύοντας τα ίχνη τους για να ξεγελάσουν τους χωροφύλακες που τους κυνηγούν, ή κατεβαίνουν στην πεδιάδα για αναζήτηση λείας ή εκδίκησης ...



Henri Belle – Ταξίδι στην Ελλάδα 1861-1874 Νεοελληνική Ιστορική Βιβλιοθήκη

 Τα χωριά του Δήμου Υπάτης

Δεκαπέντε χωριά και οκτώ οικισμοί βρίσκονται στα όρια του Δήμου Υπάτης, απλωμένα από τον κάμπο του Σπερχειού μέχρι τους πρόποδες και τις πλαγιές της Οίτης, καθαρά και περιποιημένα, πνιγμένα σε πλούσια βλάστηση. Τα πολλά πέτρινα σπίτια που σώζονται, προσδίδουν μια ακόμα γοητευτική νότα στα γραφικό περιβάλλον.

ΧΩΡΙΟ

ΥΨΟΜΕΤΡΟ

ΠΛΗΘΥΣΜΟΣ (2001)

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

Υπάτη (Έδρα Δήμου)

400μ.

724

22310-98341
22310-98084
22310-98108
fax: 22310-98212

Αργυροχώρι

260μ.

348

 

Βασιλικά

140μ.

313

 

Δάφνη

1120μ.

188

 

Καστανιά

1050μ.

235

 

Κομποτάδες

60μ.

718

 

Λαδικού

140μ.

346

 

Λουτρά Υπάτης

80μ.

645

22310-59282
22310-59482

Λυχνό

660μ.

290

 

Μεξιάτες

60μ.

793

 

Μεσοχώρι

640μ.

167

 

Νεοχώρι Υπάτης

1240μ.

205

 

Περιστέρι

620μ.

217

 

Πύργος

740μ.

254

 

Ροδωνιά

95μ.

366

 

Συκά

250μ.

341

 

Αλώνια (Συν. Λυχνού)

400μ.

6

 

Αμαλώτα (Συν. Υπάτης)

220μ.

125

 

Βαρκά (Συν Λουτ. Υπάτης)

140μ.

72

 

Μαγούλα (Συν. Λουτ. Υπάτης)

100μ.

59

 

Ν. Υπάτη (Συν. Λουτ. Υπάτης)

120μ.

59

 

Καρυά (Συν. Ροδωνιάς)

110μ.

263

 

Καπνοχώρι (Συν. Καστανιάς)

650μ.

80

 

 

 
 
Η Υπάτη κτισμένη πάνω σε πλαγιά της Οίτης σε υψόμετρο 400μ., αγναντεύει τον κάμπο του Σπερχειού που απλώνεται στα πόδια της.
 
Πηγές, ρέματα και καταρράκτες συναντά ο επισκέπτης στην περιπλάνησή του, στις πλαγιές της Οίτης. Το ρέμα του Κάκαβου, στην είσοδο της Υπάτης, τροφοδοτούσε τους μύλους του χωριού.
 
Ο Δήμος Υπάτης (κίτρινη γραμμή) είναι ένας ορεινός δήμος, καθώς από τα 263 τετρ. χιλ. του δήμου, μόνο τα 67 τ.χλμ., δηλαδή το 25%, ανήκει στην πεδινή ζώνη...
 
 
 
Νεχώρι Υπάτης

Τα αραιοκτισμένα σπίτια του Νεοχωρίου πάνω στις πλαγιές της Οίτης, ξεκινούν από τα 1200μ. υψόμετρο και φτάνουν μέχρι τα 1400μ.
To Νεοχώρι (Νεχώρι) Υπάτης είναι το ψηλότερο χωριό του
νομού Φθιώτιδας, καθώς η πλατεία του επίσημα βρίσκεται σε υψόμετρο 1240μ. ενώ τα σπίτια του χωριού φτάνουν μέχρι και τα 1400μ. Το χωριό είναι κτισμένο στις δυτικές πλαγιές της Οίτης. Το προσωνύμιο της Υπάτης το φέρει για να διακρίνεται από το Νεοχώρι του Τυμφρηστού.
Κτηνοτροφικό χωριό, δύσκολα προσβάσιμο, έπαιξε μεγάλο ρόλο στους αγώνες κατά της τούρκικης σκλαβιάς, καθώς γύρω από το χωριό υπήρξαν πολυάριθμα λημέρια κλεφτών και αρματολών.
Το χωριό ήταν γνωστό για την κλειστή του κοινωνία, τα παραδοσιακά του έθιμα, τον "κλειστό" χορό του, την "κόκκινη φανέλα" (επίσημη γυναικεία φορεσιά) και τα πρωτότυπα δημοτικά του τραγούδια, τα "κλειστά", που κάλυπταν τους κύκλους της ζωής και του χρόνου, ειπωμένα με τον παλιό τρόπο εκφοράς τους, χωρίς τη συνοδεία μουσικών οργάνων.

Νια Πούλια είναι στον αρανό, νια λυγερή στον κόσμο
Του Παπαλάμπρου η γιανηψιά του Παπαγιώργ΄ η νύφη
Πόχ΄ ασημέρνιον αργαλειό και φιλντισέρνιο χτένι
Συντά ΄μπαινε στον αργαλειό κι΄ αρχίναε το τραγούδι
Τον ήλιο τον σκαντάλιζε κι αργεί να βασιλέψει
Κι η μάνα του τον καρτερεί ψωμί να πάει να φάει.
Κι ότ΄ έκλεισε την πόρτα της να πάει να ρωτήσει
Τον είδε που ξαγνάντιζε ναπό ψηλή ραχούλα
-Ήλιο μ΄, γιατί πολυάργησες κι αργείς να βασιλέψεις;
Σε καταρώντ΄ οι γιαργατιές κι οι ξενοδουλευτάδες,
Σε καταρώνται τα΄ άλογα που πάνε με τα΄ αγώι
Σε καταρώνται τα μικρά πούναι στη σαρμανίτσα…

(βλ.: Δ. Χ. Παπαναγιώτου " ΝΕΧΩΡΙΤΙΚΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ" Αθήνα 1977, σελ. 80

Σήμερα το Νεοχώρι κατά τη διάρκεια του χειμώνα ερημώνει. Οι κάτοικοί του που ακόμα ασχολούνται με την κτηνοτροφία, κατεβάζουν τα κοπάδια τους στον κάμπο των Λουτρών Υπάτης και των γύρω χωριών, ενώ το χωριό, έχοντας μεταβληθεί σε θέρετρο, αποκτά ζωή κατά τη διάρκεια των λίγων καλοκαιρινών μηνών.
 
 
Λουτρά Υπάτης
Γύρω από το πάρκο των Λουτρών Υπάτης εγκαταλειμένα ξενοδοχεία εποχής μαρτυρούν αλλοτινές δόξες...
Τα Λουτρά Υπάτης είναι ένα μικρό χωριό, κοντά στους βόρειους πρόποδες της Οίτης και σε υψόμετρο 70μ., που ζει στους ρυθμούς των ιαματικών λουτρών του. Σχεδιασμένο για λουτρόπολη, έχει μια ασυνήθιστα ευρύχωρη ρυμοτομία, μεγάλα πάρκα και επιβλητικά κτίρια, σημαντικά δείγματα ξενοδοχειακής αρχιτεκτονικής, από τις παλιότερες εποχές. Τα περισσότερα σημερινά της οικήματα είναι ξενοδοχειακά καταλύματα, όλων των κατηγοριών, καθώς η λουτρόπολη σφύζει από ζωή κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού, ενώ το χειμώνα σχεδόν ερημώνει, προς χαρά των αραιών επισκεπτών της.

Τα ιαματικά νερά της Υπάτης, που είναι γνωστά από την αρχαιότητα, φαίνεται ότι ανάβλυσαν μετά από τον καταστρεπτικό σεισμό της βόρειας Εύβοιας, το 427 π.Χ., που αναφέρουν ο Στράβων κι ο Θουκυδίδης.

Η ύπαρξή τους βεβαιώνεται από διάφορα αρχαιολογικά ευρήματα, όπως μαρμάρινη πλάκα με την επιγραφή: "Λήθην τ΄ όπισθεν ος ίθι ελεύσεται", που σημαίνει ότι όποιος έρχεται εδώ ξεχνάει τα παλιά. Ήταν αφιερωμένα στη θεά ΑΦΡΟΔΙΤΗ, το όνομα της οποίας βρέθηκε γραμμένο με γράμματα του 4ου αιώνα π. Χ., σε αρχαίο κλιμακοειδές βάθρο στη βάση της πηγής.

Το πρώτο κτίριο των ιαματικών λουτρών, κτισμένο στα τέλη του 19ου αιώνα, διέθετε σαρανταδύο μαρμάρινους λουτήρες, δύο δεξαμενές ομαδικών λούσεων...
 
Το ξενοδοχείο "Φθιώτις", (εξωτερική όψη άνω) υποδειγματικό αρχιτεκτονικό δημιούργημα...
Υποστηρίζεται ότι, τον πρώτο μετά Χριστό αιώνα, που η Υπάτη θεωρείτο η έδρα της θεσσαλικής μαγγανείας, οι μάγισσες της Υπάτης μαζί με μαγικά φίλτρα και βοτάνια, όπως το φυτό της Οίτης ελλέβορος, για τη θεραπεία διαφόρων παθήσεων, χρησιμοποιούσαν και τα ιαματικά λουτρά.

Κατά το Μεσαίωνα δεν υπάρχουν αναφορές για χρήση των νερών, ενώ στην τουρκοκρατία αναφέρονται τα λουτρά του Πατρατζίκ.

Οι βάσεις για την οργάνωση της λουτρόπολης μπήκαν με τη δημοσίευση Βασιλικού Διατάγματος στην Εφημερίδα της Κυβέρνησης, την 30 Ιανουαρίου 1890, "Περί εγκρίσεως διαγράμματος Λουτρών Υπάτης" και ο θεμέλιος λίθος του πρώτου οργανωμένου υδροθεραπευτηρίου μπήκε την 28 Ιουλίου 1891, ανατολικά της πηγής, σε περίπου 50 μέτρα απόσταση. Ο χώρος γύρω από την πηγή μετατράπηκε σε κατάφυτο πάρκο, περιμετρικά του οποίου κτίστηκαν τα μεγάλα και πολυτελή ξενοδοχεία "Οίτη", "Οθρυς", "Φθιώτις" και τα λαϊκά δωμάτια με την προσωνυμία "Σπερχειός". Αργότερα προστέθηκαν τα περίπτερα " Υπάτη" "Λαμία" και το "Πηγαί".

Στο τέλος του 19ου αιώνα και τις πρώτες δεκαετίες του 20ου τα Λουτρά Υπάτης υπήρξαν ένας από τους πιο γνωστούς τουριστικούς προορισμούς που απευθυνόταν στην ελίτ της εποχής.

Με τη γερμανική κατοχή το υδροθεραπευτήριο διέκοψε τη λειτουργία του, η λουτρόπολη ρήμαξε και τα άλλοτε μεγαλόπρεπα κτίρια λεηλατήθηκαν.

Το υδροθεραπευτήριο επισκευάστηκε και λειτούργησε πάλι μέχρι το τέλος της δεκαετίας του 1950 και την αρχή της δεκαετίας του 1960, οπότε κατεδαφίστηκε και χτίστηκε το σημερινό. Το ξενοδοχείο "Φθιώτις" κατεδαφίστηκε κι αυτό και στη θέση του χτίστηκε τότε το ξενοδοχείο "ΞΕΝΙΑ", που λειτουργεί μέχρι σήμερα.

Στις δεκαετίες 1960, 1970 και 1980 ο ιαματικός τουρισμός στην περιοχή παρουσίασε μεγάλη ανάπτυξη, ενώ τη δεκαετία του 1990 μέχρι σήμερα σημειώνει μικρή πτωτική πορεία.

Η μοναδικότητα της πηγής της Υπάτης, που αναβλύζει από κρατήρα βάθους 18 μέτρων, έγκειται στο γεγονός ότι είναι ταυτόχρονα οξυανθρακούχος και υδροθειο – χλωριονατριούχος.

Η πηγή των θειούχων νερών στο κέντρο του πάρκου των Λουτρών Υπάτης. Αναβλύζει από βάθος 18 μ.
Η θερμοκρασία των νερών της είναι 33,5ο C. Τα νερά της πηγής ασκούν θεραπευτική και ανακουφιστική δράση σε πάσχοντες από παθήσεις του κυκλοφορικού συστήματος, δερματικές, αρθριτικές, ρευματικές, γυναικολογικές, του αναπνευστικού συστήματος, υπέρταση, καρδιακή ανεπάρκεια στεφανιαίας και σύνδρομα από διαταραχές του νευροφυτικού συστήματος και των περιφερικών νεύρων.

Τα Λουτρά Υπάτης, λόγω του ξενοδοχειακού τους δυναμικού, της φυσικής ομορφιάς του χώρου, του υγιεινού κλίματος, της γεωγραφικής θέσης και της άνετης πρόσβασης από οποιοδήποτε σημείο της στεριανής Ελλάδας, προσφέρονται για ευχάριστη διαμονή και για πεζοπορικές - ορειβατικές εξορμήσεις στη γύρω περιοχή.

Βιβλιογραφία:
Βορτσέλλας Ι.: Φθιώτις, η προς νότον της Όθρυος, (Εν Αθήναις 1907)
Λεούσης Ν.: Η ιαματική πηγή Υπάτης, (Αθήναι 1969)
Παπαναγιώτου Τριαντ.: Ιστορία και μνημεία της Φθιώτιδος, (εν Αθήναις 1971)
Ευαγγελόπουλος Θαν.: Τα Ιαματικά Λουτρά Υπάτης (Λαμία 1985)

Πηγή www.pezoporia.gr


Posted at 07:43 am by ypati
Make a comment